Confetti, bier & grenzen

Carnaval. Harde muziek, veel bier en grenzen die ineens een stuk vager lijken. Vorige week stond ik in een overvolle kroeg toen ik iets zag gebeuren dat me bleef achtervolgen. Niet spectaculair. Niet strafbaar. Maar precies dat soort gedrag waarvan je voelt: dit klopt niet.

En misschien nog ongemakkelijker: niemand deed iets.

“Het is toch maar carnaval?”
Naast mij stond een groep vrienden. Eén van hen bleef tijdens het dansen steeds tegen een vrouw aanduwen. Eerst subtiel, daarna steeds minder subtiel. Zij probeerde afstand te nemen. Hij lachte. Zijn vrienden lachten mee.

Ik zag haar blik. Die blik die zegt: ik wil hier weg, maar ik wil ook geen probleem worden.

En ik deed wat veel mensen doen. Ik bleef kijken. Twijfelen. Rationaliseren.

• Misschien hoort het bij het dansen.
• Misschien ken ik de situatie niet.
• Straks maak ik het groter dan het is.

Tot een vriendin van haar hem aansprak. Rustig. Duidelijk. Zonder drama. Hij schrok zichtbaar en droop af. En ineens dacht ik: zo klein kan het dus zijn om verschil te maken.

Hetzelfde gedrag, andere omgeving
Wat me daarna vooral bijbleef: dit soort momenten gebeuren niet alleen in feesttenten. Op de werkvloer zien we ze net zo goed. Alleen verpakt in nettere woorden en professionelere contexten.

• De collega die telkens wordt onderbroken.
• De “grap” waar iemand zichtbaar kleiner van wordt.
• De grens die steeds een beetje opschuift, omdat niemand hem teruglegt.

Daar komt de externe vertrouwenspersoon in beeld. Onafhankelijk, zonder lijntjes naar interne politiek, met de expertise om signalen serieus te duiden en samen stappen te zetten. Het mooiste? Deze twee hoeven elkaar niet te vervangen. Ze vullen elkaar aan. De VCP als eerste luisterend oor dichtbij. De EVP als onafhankelijke schakel die het grotere plaatje bewaakt en die borgt dat melders altijd een veilige route hebben.